Polonez jest reprezentacyjnym polskim tańcem narodowym, kiedyś tańczonym głównie we dworach i dworkach. Nazwy tego tańca były bardzo różne. Polonez był zwany jako taniec polski, chodzony, pieszy, wolny, łażony, okrągły, powolny, chmielowy, starodawny, staroświecki, wielki, gęsi. Dzisiejsza nazwa powstała ze spolszczenia francuskiego „polonaise”. Polonez był na początku tańczony przez prosty lud, następnie podchwycili go magnaci i rozpowszechnił się na dworach królewskich i magnackich. Od tamtego czasu stanowił taniec ceremonialny, tańczony przez szlachtę, przed swoim monarchą. Taniec ten charakteryzuje się tym, że jest tańczony w parach i towarzyszą mu różne układy i przechodzenia. Charakterystyczny jest również układ kroków w polonezie i ruchy głowami do partnera oraz naprzeciw. Tancerka, tańcząca poloneza trzyma w dłoni białą chustkę lub w dzisiejszych czasach różę. Do dzisiejszego dnia polonez jest tańczony na rozpoczęciu studniówki, podkreślając uroczysty charakter tego balu. Najbardziej charakterystyczne polonezy skomponował Fryderyk Chopin.
